Fashion week

Backstage bij de fashion show van Dorhout Mees

Parijs als stad van de mode, daar hadden we het nog niet over gehad. Maar nu kan het, want ondergetekende was zowaar présente bij la fashion week, oh la la! Spektakel spektakel spektakel! Hoog tijd om daar eens wat over te vertellen.

Want ik kan u meteen mededelen: een fashion week is een intensieve belevenis. Welbeschouwd kunnen we spreken van een parallelle wereld, die zich op hetzelfde geografische terrein als Parijs begeeft maar dan op plekken waar de doorsnee burger niet kan komen en waar alles esthetisch geoptimaliseerd is. Van buitenaf heeft vaak ofwel een liefde- ofwel een haatverhouding met dit wonderlijke circus, maar als men zijn oordeel opzij zet is een kijkje erin toch wel interessant, niet?

Zo is er volk van divers pluimage, welk ik na een oppervlakkige antropologische studie eens onder de loep zal nemen:

De Ontwerpers

Het begint allemaal bij de Ontwerpers, want zonder hen geen mode. Er zijn de legendarische van die naam hebben gemaakt en een zekere onbereikbaarheid hebben. Bij een défilé kiekeboe’t deze persoon twee seconden aan het eind van de show, als de mannequins de catwalk hebben verlaten. Maar bij minder grote merken staat de Ontwerper u graag te woord: het is haar/zijn week om in de schijnwerpers te staan.

Franchement, de meeste ontwerpers die ik heb gesproken waren leuk, en soms zelfs een beetje verlegen en hoorden heel graag of hun collectie mooi werd gevonden. Alleen een enkele uitzondering leek een beetje het contact met de realiteit te zijn verloren. Maar uiteindelijk moet De Ontwerper heel erg in touch zijn met wat het komende seizoen hot is en daar meteen iets bij bedenken. Creatieve geesten die presteren onder druk dus. Respect.

Parijs fashion week, catwalk van Véronique Branquinho

De VIPs

Een slechte eigenschap is dat uw schrijfster weinig interesse heeft in het wel en wee van beroemdheden, maar gelukkig zijn er meerdere manieren om te achterhalen wie belangrijk of in elk geval bekend is. De front row is natuurlijk een mooi weggevertje, en zo ook de grootte van een zwerm fotografen dat een bepaalde persoon volgt. Ook gaat de beroemdheid natuurlijk niet gekleed zoals u en ik. Hoewel de échte beroemdheid natuurlijk ook weer niet dusdanig hoeft op te vallen omdat deze toch wel herkend wordt door iedereen. Jezelf uitsloven is immers een beetje voor de …

Wannabe-VIPs

Ik zou bijna durven beweren dat dit het gros van het gepeupel is dat om modeshows heen hangt, gezien de uitdosserijen die er gedragen worden, maar dat is een beetje vooringenomen van mijn kant. Meest waarschijnlijk hebben veel van deze mensen zeer interessante en verantwoordelijke banen, ik heb het natuurlijk niet met hen allen gecheckt. To be continued, dus.

Voorbereiding van de modeshow van de Nederlandse ontwerper Dorhout Mees

De backstage mensen

Alle mensen die backstage voor een modemerk werken dragen zwart. Allemaal. Ze hebben natuurlijk geen negen-tot-vijf baan en werken met een vanzelfsprekendheid waar managers van een kantoorbaan jaloers op zouden zijn. Het is een beetje het type mens dat ik op de middelbare school te cool had gevonden om vrienden mee te worden.

De PR-dames

Ook de PR-bitchi's mensen, meestal vrouw, dragen zwart. Altijd.

De rol van de PR-dames is het bewaken van De Lijst, oftewel De Sleutel Tot Toegang Van De Show. Om op De Lijst te komen is een hele voorbereiding vooraf gegaan, zowel aan de kant van de PR-mensen als aan de kant van de persoon die op de lijst staat. En voor wie niet op de lijst staat is het lot ontegenzeggelijk voorspelbaar. Tenzij de persoon in kwestie zowel goede connecties als een uitstekende uitmuntende eigenschappen bezit en zich er toch in kan babbelen.

Het is een beetje flauw om de PR-mensen (vaak vrouwen) bitchi’s te noemen (bitchi’s is een woord dat ik heb overgenomen van een leuke foute ex-collega maar stiekem koester, ze moeten het niet persoonlijk nemen), want de PR-dames zijn ondanks hun stress vriendelijk en helpen je graag aan het woord met De Ontwerper.

Het vervelende is wel als je een vervelende ervaring hebt met een PR-persoon: je kunt ze even uitvloeken maar niet lang, want de modewereld is klein en dezelfde personen ziet men vaak weer terug bij een andere show. Uiteindelijk heeft men de PR-persoon maar te respecteren, of men dat leuk vindt of niet.

Catwalk Paris fashion week summer spring 2017 Talbot Runhof

De modellen

De mannequins hebben een mythische status, want ze zijn onwaarschijnlijk mooi. En toch zijn ze slechts in dienst van Het Ontwerp en moeten ze allemaal keurig op de pas lopen. Niks geen individuele expressie dus. De meeste meisjes zijn erg jong en reageren nog een beetje verlegen als ze een modeshow uitlopen en een zwerm fotografen een fotomoment met ze wil. Maar zodra de fototoestellen klikken zijn ze pro en genadeloos verleidelijk jegens de camera.

Ik herhaal dat de mannequins echt, echt heel prachtig zijn. Het is bijna onmogelijk om een ongunstige foto van ze te nemen. Ze hebben allemaal hetzelfde lichaam en ze praten niet, want dat behoort niet tot hun beroep. Al deze factoren dragen alleen maar bij tot de mythe, waardoor ik vergat dat ze eigenlijk ook mensen zijn en het niet eens in mijn hoofd op kwam om met ze te praten.

De fotografen

Een modefotograaf is over het algemeen een coole dude. (95% is man.) Als een van de weinigen in deze parallelle esthetisch geoptimaliseerde wereld hoeft hij er niet per sé cool uit te zien, het is meer een kwestie van attitude. (Er waren er wel een paar waarbij de esthetische afstand en coolitude tussen fotograaf en model dusdanig groot was dat ik me er psychologisch getinte vragen bij stelde, maar dat waren enkelingen.) De coole dudes verzamelen zich allen op een klein podium dat zich aan het uiteinde van de catwalk bevindt en waar territorium op de vierkante centimeter zo wordt geclaimd.

Een modefotograaf moet reactief begaafd zijn: modellen bewegen immers en de fotograaf heeft slechts luttele seconden om de fotogenieke wezens op hun allerfotogeniekste moment te vereeuwigen. Waar een model een fotograaf erg pissig mee kan maken is dus: niet even stilstaan aan het eind van de catwalk alvorens weer terug te lopen. Gebeurt dit, dan volgen opmerkingen uit een adrenaline-rush als: SHE’S STUPID! Connasse! Stronza! (Het is een internationaal beroep, dat van de modefotograaf.)

Ook leuk: voordat de show schreeuwt er vaak eentje ‘LEGS CROSSED!’ opdat er geen langgerekte benen op de foto’s rondslingeren.

Een mannequin als diner op tafel bij de presentatie van het Nederlandse We Are Muze

De journalisten

De modeshows worden bijna door iedereen door een schermpje bekeken; ik heb slechts weinigen kunnen zien die ouderwets met pen en papier notities maakten van wat er voorbij kwam. Maar tussen alle bloggers en Instagrammers bestaan ze nog: de modejournalisten.

Een modejournalist heeft een zekere afstand te bewaren jegens zijn schrijfonderwerpen en kan daardoor iets soberder gekleed gaan, hoewel op subtiele wijze in de kledij duidelijk wordt gemaakt dat de journalist wel weet waar ie ’t over heeft. (Al hangt dit dan ook weer af van het medium waarvoor de journalist verslag doet.)

Mijn leukste ontmoeting met een journalist: een mysterieuze Woody Allen-achtige figuur maar dan met lang krullend haar en zijn blonde, lieve giechelige, excentrieke assistente die van vermoeidheid wankelde op haar roze hakken (het is het einde van de fashion week)- ook al een beetje op leeftijd. Allebei even grappig en atypisch, praten we een tijdje. Ze zijn van de New York Times zeggen ze*. Oh…!, zeg ik. De Woody-allen achtige man vertelt me in een paar minuten zo veel waar ik anders na dagen research nog niet achter zou komen en ik vraag hem hoe hij uit het overgrote aanbod weet op te maken wat nou dé trend gaat bepalen. Het antwoord is even indrukwekkend als teleurstellend: ‘I’m lucky to be good friends with Anna you know, she has an excellent nose for those kind of things.’ La Wintour regeert dus.

Wat de beste show was volgens hemzelf: Dior, met de eerste collectie van hun nieuwe ontwerper. Ondertussen staat de weelderige lieve assistent nog altijd te glimlachen op haar mooie hakken. Ik wil de Woody Allen-figuur nog veel meer vragen maar opeens worden er weer nieuwe hapjes geserveerd op de borrel en roept iemand anders dat hij op Woody Allen lijkt en dan is hij opeens weg, nergens meer te vinden.

Want zo is het op de fashion week: een komen en gaan. In één week ontmoet men meer mensen dan in een normaal jaar. In één week legt men meer kilometers af in Parijs dan in een normale maand. Men weet nooit op welk moment men kan eten, òf men kan eten, en of er een overschot dan wel tekort aan champagne wordt geserveerd (beide zijn onwenselijk). En aan het eind van de dag wacht er thuis werk en daarna een fel begeerd bed. Totdat de week voorbij is en men weer in de realiteit terecht komt.
Best leuk.

* Ondergetekende schrijfster heeft dit na onderzoek op het wereld wijde web niet kunnen bevestigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s