Parijs, gewoon weer normaal

Parijs-zomer

Allereerst een zeer gelukkig nieuwjaar gewenst aan mijn dierbare groepje lezers! Dat 2016 een blij jaar mag worden, met veel naastenliefde en optimisme en een terugverende economie, en met weinig aanslagen, bommeldingen en andere lelijke dingen zoals selfiesticks.

Misschien lijkt het nieuws van 13 november alweer ver weg, daar hoeft u zich niet schuldig over te voelen, want het is ook al een tijdje. En Charlie Hebdo is overmorgen alweer een jaar geleden. Ik vind het toch maar knap van de mens dat men even flink bang kan zijn, maar vervolgens wel gewoon doorwerkt, de metro nemend, vloekend op de gebruikelijke kleine dagelijkse ergernissen alsof er nooit iets is gebeurd. De mens heeft hierin ook weinig keuze, eigenlijk, en zo is het maar beter ook.

Mocht u het zich afvragen: ik vind Parijs een krappe 2 maanden na de aanslagen vooral heel normaal. Er is werkelijk niets in mijn bestaan dat anders is geworden, behalve de detectiepoortjes van de Thalys, die overigens maar aan één kant van de lijn staan, namelijk die van Parijs en niet die van Brussel of Amsterdam, wat betekent dat een potentiële terrorist moeilijk Parijs uit kan rijden, maar er zeer gemakkelijk in kan, wat mij precies het tegenovergestelde lijkt van het beoogde doel van Parijs, maar veiligheid is een ongrijpbaar iets waar ik mij niet te snel over uit wil spreken.

En toch. Zonder hier melodramatisch over te willen doen werd ik de nacht voor Kerst wakker door een droom waarin ik op een terras zat en er een paar mensen vanaf een paar meter afstand hele kleine bommetjes (zo klein dat ze in het echt niet kunnen bestaan, al zou het voor terroristen natuurlijk een prachtoplossing zijn om een stuk of vijfentwintig bommetjes in hun broekzak te kunnen steken. Bij nader inzien ging het misschien om rotjes, moet ik toegeven.) op datzelfde terras gooiden. Eerst gooiden de mannetjes ze in een andere hoek, maar daarna al heel snel precies richting mij en dat wilde ik niet. Maar helaas gebeurde dat gooien verdomd snel en vervolgens schakelde mijn droom zich over op een slowmotion moment waarin ik probeerde weg te rennen van dat minibommetje, terwijl ik steeds heviger besefte dat ik veel langzamer rende dan dat dat bommetje afknalde. En toen werd ik wakker.

Mijn onderbewustzijn had niet eens de moeite genomen om die aanslagen een beetje op een symbolische, fantasievolle manier aan mij te presenteren. Dat viel me behoorlijk tegen.

Dus ja, hoe verder in 2016? Er zijn al een heleboel mensen met een mening hierover. Als u er echt wat zinnigs over hebt te zeggen, vooral doen, maar alle politiek daargelaten vind ik dat we lief moeten zijn tegen elkaar. Dat klinkt heel klef voor een Parijzenaar, maar heus: in de week na de aanslagen heb ik nog nooit zoveel mensen vriendelijke praatjes tegen elkaar zien maken. Dan hoor ik u zeggen: daar heeft een Parijzenaar dan blijkbaar een horrorgebeuren voor nodig, en het duurde maar een week. En dan zeg ik: maar toch!

Bonne année !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s