Gelukszoekers

kade vlakbij de Bibliothèque François Mitterand

Het is een mooie nazomerdag en een vriendin en ik besluiten af te spreken in de buurt van de Bibliothèque François Mitterand, langs de Seine, waar zich barretjes op bootjes bevinden en mensen picknicken op de brede kades. Het is een strak moderne plek, die in de zomer aangenaam en atypisch aandoet voor Parijs. In de winter snoeit de wind er hard langs de glazen vierkanten gebouwen en is er niemand.

Maar nu zijn er veel: mensen. We lopen noordwaarts richting de Gare d’Austerlitz langs een soort van strandrestaurants die dus in strikte zin geen strandrestaurants zijn maar kade-restaurants, maar waar mensen evengoed in strandstoelen loungen en rosé en Aperol Spritz drinken. Dan lopen we vlak voor een brug waarvan we zien dat er een heleboel mensen op matrassen en in tenten liggen. Het zijn er te veel om de gebruikelijke zwervers te zijn en bovendien lijken ze te goed georganiseerd en zijn ze zwart en zijn het soms hele families. Het kwartje valt al snel: vluchtelingen.

Even weten we niet wat we moeten doen, want vluchtelingen dat is erg, daar wil je solidair mee zijn, maar tegelijkertijd zijn we – heel stom – een beetje bang, wat komt door de brug: onder de brug is er geen uitweg, terwijl je anders nog met een verzachtend afstandje “er” omheen kan lopen. Maar onder de brug kun je alleen maar heel vlak langs hen lopen en dat is natuurlijk een beetje confronterend.

Omdat we niet direct willen toegeven aan onze politiek incorrecte angst – aan onszelf niet en aan elkaar niet – blijven we nog even staan en zeggen tegen elkaar iets met ‘… vluchtelingen’, gevolgd door een korte stilte. We nemen waar dat er mensen zijn die zich over hen ontfermen, want de tenten zijn er netjes in roostervorm neergezet en er lopen mensen rond met formuliertjes. Dat is toch een beetje geruststellend.

‘Zullen we… euh, even langs die trap langs boven verder gaan?’ stellen we aan elkaar voor. Ik bedenk dat dat ook beter is voor de “intimiteit” voor de mensen die onder de brug zitten, terwijl er voor hen überhaupt geen sprake is van intimiteit whatsoever en dit bij lange na niet hun ergste probleem is.

Na de brug lopen we weer verder en er zijn nog meer vluchtelingen, en even later lopen we omhoog in een gebouw dat heel design is en waar zich een bar/club bevindt dat Wanderlust heet en een enorm terras heeft met uitzicht op de Seine en nu ook op de vluchtelingen. Maar niemand lijkt zich daaraan te storen, je hoeft natuurlijk ook alleen maar niet omlaag te kijken om het niet te zien.

Vluchtelingen, migranten. Vriendin en ik zijn ook migrant. Als Roemeense heeft zij nog een geldige reden gehad om naar Parijs te komen in de zin van beter betaald werk, al had ze met haar ambities ook elders terecht gekund. Maar ik met mijn idee dat het “leuk” zou zijn om in Parijs te gaan wonen is eigenlijk niet uit te leggen, het is welbeschouwd een hedonistische en egoïstische daad waarbij je dierbaren achterlaat om een moeilijker maar spannender leven elders op te zoeken. Alsof die vluchtelingen een “spannend” leven zoeken.

En zo word ik op een avondje waarbij ik relaxed even iets wilde gaan drinken geconfronteerd met dingen die niet zo schoon en aangenaam zijn.

Conclusie: er moet dus iets voor die vluchtelingen worden gedaan. Maar wat?

Ik ga het uitzoeken en zal proberen dit in mijn dagelijkse drukte van relatieve non-problemen niet te vergeten.

(Voor Parijzenaars: het wordt u heel gemakkelijk gemaakt om te helpen via dit Facebook evenement.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s