Nederlanders: wat ervan te vinden

Laten we het eens over Nederlanders hebben. Nederland is niet het eerste land waar Fransen een mening over hebben, maar toch: het land bestaat, men weet ervan, en het gebeurt dat een Fransman al dan niet per ongeluk in Amsterdam belandt, hier heldere of minder heldere herinneringen aan overhoudt, of via een toevallig contact met een Nederlands iemand een mening over Nederland vormt. Wat vindt de Fransman van de Nederlander? – vragen wij ons af in dit blog. Welnu.

Koningsdag in Amsterdam

Groot

Lang volstaat niet als begrip, want de Nederlander steekt de Fransman in meerdere dimensies voorbij, niet alleen in de lengte maar ook in de (schouder)breedte. Een Fransman die zich op een Nederlandse borrel staande moet houden doet zijn best niet geïntimideerd te raken door de blonden reuzen die om hem heen staan: best lastig te behappen voor een trots volkje.

Luidruchtig

Op diezelfde Hollandse borrel valt het op dat de Nederlander niet graag op gedeisde toon spreekt. Het nut van de stem inhouden wordt door Nederlanders in het geheel niet ingezien. Het zal menig (import)Fransman zijn opgevallen als ie een Nederlander op bezoek krijgt en verwacht “rustig” met zijn gast op een terrasje te gaan zitten. Niks geen rustig dus, want de Nederlander buldert overal bovenuit, zodat ook de wenkbrauwen op de andere hoek van het terras een bovenwaartse boog maken. In de trein en andere bedoeld stille openbare ruimten is dat natuurlijk niet anders.

Joviaal

Die luidruchtige kant heeft ook een positief aspect: een Nederlander voelt zich niet in zijn uitingen geremd als het om volume gaat, maar anders ook niet over de inhoud. Een Nederlander denkt wat minder na over wat ie zegt, en omdat ie over het algemeen de bonne humeur is, uit dit zich in joviaal gedrag. Een Parijzenaar is dit vrij onbekend en daarom is dit voor hem of haar op een leuke manier curieus.

“Ze lijken echt lol met elkaar te hebben” zei een Française op een Nederlandse borrel tegen me. Dat is heel interessant voor de Fransen.

Scandinavisch

Nederland is klein, modern en noordelijk, dus Scandinavisch. Van de Hema’s die in Parijs te vinden zijn denkt men dat ze Zweeds zijn vanwege de vrolijke en rechtlijnige vormgeving die men dan vergelijkt met de blauwgele woonreus. Dus dan moet Hema ook wel “daar ergens” vandaan komen. O, Nederlands zei u? Maar dat is toch ook noordelijk?

Drugsverslaafd

Het is een beetje vermoeiend, als u zich als Nederlander introduceert op een feestje en een Fransman meteen over zijn psychedelische trip naar Amsterdam begint (zie introductie van dit artikel). Maar ook als de Franse persoon in kwestie nooit een voet in de lage landen heeft gezet worden deze in het beste geval samengevat als “le pays des drogues et des tulipes”.

Mooi, bedankt.

Onbegrijpelijk direct

We weten: de Nederlander zegt wat ie denkt. Dit is voor een Fransman een onbekend, niet te begrijpen en ook niet wenselijk fenomeen. Of eigenlijk: het idee dat je zegt wat je denkt is een soort blinde plek, een zwart gat in de Franse dagelijkse omgang waar je met je dialogen in een ruime eclips om een sujet heen cirkelt.

Het probleem dat zich hierdoor vormt: als een Nederlander iets zegt gaat een Fransman dat interpreteren.

Een Nederlander zegt bijvoorbeeld: “Mijn kat heeft honger.”

De Fransman denkt: Wil ie dat ik hem eten geef? Vind hij zichzelf te goed om zelf z’n kat te eten te geven en wil ie daarom dat ik het doe? Is hij uit op mijn kattenvoer? Waarschuwt hij me voor zijn kat – wellicht wordt het beest agressief als het te lang niet heeft gegeten? Vindt ie dat ik zijn kat uithonger? Is dit een manier om zijn eigen stand van rammelende maag te communiceren?

Dit alles wordt lastiger als men afspraken moet maken tussen beide nationaliteiten. Een Fransman die ooit in Nederland had gewerkt vertelde me ooit met een soort van verbouwereerde ontzetting: “Als een Nederlander iets zegt dan is het ook *ECHT* zo!”

Euh, ja.

Barbaarse vreters

De Nederlandse “keuken” is een samenraapsel van gefrituurde, doorbakken spullen met verbeeldingloze ingrediënten die zo snel mogelijk dienen opgegeten te worden, opdat men de “sensatie” ervan zo snel mogelijk weer vergeet – met als ultiem bewijs de Febo-muur. Need we say more?

Enige uitzondering is Gouda. Goudse kaas, door de Fransman uitgesproken als Koeda. Met dank aan de gouden stulp heten wij l’autre pays du fromage en dat is een groot eer.

Dus Nederlanders, ik laat aan jullie over of jullie hier tevreden mee zijn. Maar omdat jullie, zoals de Fransen, vrij eigenwijs en chauvinistisch zijn, hebben jullie de keuze om aan dit alles volledig maling te hebben.

12 gedachtes over “Nederlanders: wat ervan te vinden

  1. Leuk artikel, vooral omdat Nederlanders dat zelf niet zien.
    Ook in Spanje heeft men een (eerste) indruk van Nederlanders, die in sommige punten overeen komt met de Franse indruk en op andere vlakken weer anders is.

    Groot: zeker. Ik ben zelf 1,90m en vooral bij muziekconcerten is dat erg handig; je kijkt gewoon overal overheen.

    Luid: vergeleken met een Spanjaard, zeker niet. In Spanje geldt vaak, wie het hardste praat (schreeuwt), heeft gelijk, altijd! Ik denk vaak dat, als we een hele Spaanse tafel met mensen en al in een Nederlands restaurant plaatsen, wordt zeker de politie gebeld omdat ze denken dat ze elkaar afmaken.

    Duits: Vanuit Spanje gezien, zijn Nederlanders en Duitsers bijna hetzelfde; als een grote en kleinere broer. Na 25 jaar hier, kan ik dat bevestigen; zo lijken best veel op elkaar en wat de ene doet, doet de ander vaak na.

    Drugs en prostitutie: Niet alleen staat Nederland bekend voor de drugs (“Alle drugs zijn legaal in Nederland, toch?”), maar ook om de “Dames die in een ETALAGE staan”, ongelovelijk!!

    Mooi: De Hollandse dames staan bekend als fantastisch mooi; ze kijken dan alleen naar de blonde, met blauwe ogen, langer dan 1,75m die in de disco’s in Salou staan te dansen. Veel mooier dan de (brunette, 1,65m en bruine ogen) Spaanse dames.

    Chauvinistisch: Veel Nederlanders hebben een openbare hekel aan chauvinistische Fransen en vooral Duitsers, die zich BESSER voelen dan de rest. Nou, ik heb meer dan één Nederlander horen klagen (vooral als ze niet weten dat ik hun versta) over de manier van werken of funktioneren in Spanje: “In Nederland zou dit noooooit gebeuren. Zo lang wachten? Echt niet. Wij zouden dit beter organiseren.” enz.

    Geen macho-gedrag, maar meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen: Nederlanders staan bekend (ik heb daar zelf ook aan mee mogen helpen) om beter verdeelde rollen tussen mannen en vrouwen. In Spanje is het nog (te) vaak de man die werkt en de vrouw die thuis moet blijven om voor het huis en de kinderen te zorgen (oftewel “NIET werkt”). Voor Nederlandse mannen is het veel gewoner dat vrouwen (ook) werken en dat mannen thuis niet HELPEN, maar gewoon hun deel in het huishouden doen (50% in mijn geval).

    Liked by 1 persoon

    1. Dank voor je reactie Daniel! Het zou leuk zijn Nederlanders vanuit meerdere culturele perspectieven te bekijken: Frans, Spaans, Engels,Duits, etc.. Pas dan krijg je een volledig beeld 😉

      Like

  2. Mooi en precies overzichtje “Bises” dank je wel en niet alleen zien Parijzenaars ons Nederlanders zo, ook hier, denkt de Provençaalse gemeenschap hetzelfde over “les (h)Olandais” ! Net vorige week nog m’n best gedaan om enkele vrienden en familie iets zachter te laten praten met elkaar op een terrasje . . . onbegonnen werk en dan te bedenken dat ik hier woon (dorpje), rode koonen krijg je ervan ! Hopelijk dachten de mede terrasgebruikers dat we een geanimeerd en enthousiast gesprek voerden

    Liked by 1 persoon

  3. Oh, wat een (Franse) waarheden. Ik verbaas me er elke keer weer over en het maakt me aan het lachen. Nog een aanvulling op de Nederlandse eetgewoonten: volgens de Fransen heb je geen mes of vork nodig voor de Nederlandse keuken – een lepel is voldoende.

    Liked by 1 persoon

  4. Leuk artikel, daar ler ik ook nog wat over mezelf! Als Française interpreteer ik ook alles wat tegen mij wordt gezegd, maar ik dacht dat het meer een “vrouwending” was dan een Franse ding!

    Wat betreft de lengte, heb ik het zelf in Nederland ontdekt. Ik wordt hier “kleintje” genoemd maar met mijn 1,62 m heb ik een normale lengte voor een Franse vrouw! Het was wel even wennen tijdens mijn eerste maanden met mijn “reuze” Nederlandse collega’s!

    Liked by 1 persoon

  5. Wat een fijn stukje tekst! En met heel wat waarheden erin;-)
    Als Vlaamse ben ook ik een stuk groter dan mijn Parijse buurvrouwen. Voor nieuwe broeken reis ik dan ook steevast naar Nederland, omdat in de Parijse winkels broeken slechts tot boven mijn enkels komen😃.

    Like

  6. Ik heb eens zo vreselijk gelachen om een column (geloof ik) van een dame die in Frankrijk woont. Ze had een schimmelinfectie waarmee ze naar haar Franse arts ging. Ze wist wel dat Fransen altijd overal omheen praten maar ze had niet verwacht dat haar arts een kop als een biet zou krijgen oen ze hem vertelde dat ze een schimmelinfectie in haar vagina had…. Het bleek zo te zijn dat je in Frankrijk dan wat landerig naar het plafond moest kijken en zuchtten dat je een blaasontsteking had. Dat verzin je toch niet? Hoe praten die mensen duidelijk met elkaar? Ik moet er zó om lachen! Cultuurverschillen zijn om van te genieten denk ik dan. En dan bedoel ik PRECIES wat ik zeg, want ik ben een Nederlandse. 😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s