Nog heel even Charlie

Place de la République, 7 januari 2015

Eerst was er het geweld, toen het mediageweld. Wellicht heeft u sinds de stortvloed van live blogs, reportages, opinies, duidingen en cartoonschetsen een lichte intolerantie ontwikkeld voor de naam “Charlie”, of heeft deze naam zich inmiddels alweer naar uw middentermijngeheugen verplaatst, opdat het in de verdere toekomst alleen nog de herinnering oproept van “waar u ook alweer was” op de dag dat er een aanslag op de redactie van het satirische tijdschrift Charlie Hebdo werd gepleegd.

En nu is er net weer nieuws uit Denemarken en alles wat daarmee gepaard gaat.

Ik heb zeker niet de illusie dat dit blogje nog een groots inzicht kan toevoegen aan uw volle brein. Maar omdat het ook een beetje gek zijn om zomaar het onderwerp heen te stappen, bij deze een kleine voetnoot.

Na alle ellende van begin januari was er ook even iets moois ontstaan en het zou zonde zijn dit zomaar te vergeten, omdat we ondanks herhalingen toch neigen te … juist, vergeten.

Het wonderlijke bestond uit zo’n anderhalf miljoen Fransen op straat. Mensen die verdriet hadden, het ongetwijfeld oneens waren over de meest uiteenlopende zaken en dit met elkaar vierden. Alleen dat, maar dat was al veel.

Door hen die er niet bij waren is er vaak cynisch over gedaan en wellicht verder weinig gedachte aan gegeven, maar als je erbij was dan wist je dat je een piepkleine bijdrage was aan iets enorms en goeds. En dat het voortgezet moest worden.

Het is misschien een beetje een zoetsappige boodschap, maar daarom niet minder relevant, dacht ik zo. Cynisme is in, idealisme is uit. Pragmatisme is in, filosofie is uit. En daarmee is Frankrijk al een tijdje “uit”. Maar de vrijheid om een mening te hebben gaat de grens over. En daarmee zijn wij allen Charlie, allen Deen, allen cartoonist.

2 gedachtes over “Nog heel even Charlie

  1. Fijn stukje!
    Ook wij waren er, ergens tussen die anderhalf miljoen Fransen. Na een kleine 30 jaar huwelijk was het de eerste (en hopelijk enige) manifestatie waaraan wij ooit samen deelnamen.
    En u heeft gelijk, het gevoel dat je een heel klein beetje bijdraagt aan een gevoel van samenhorigheid is bijzonder.

    Like

    1. Dank Kathleen!

      Ik merkte dat er veel verschil bestaat tussen de perceptie van mensen die meeliepen en hen die dat niet deden, vandaar dit stukje. Laten we inderdaad hopen dat nog zo’n tocht niet meer nodig is!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s