Toeristen

Het is weer augustus. De Parijzenaars zijn weg, de toeristen nemen hun plaats in. Zo ook in de metro.

In de drie stoelen tegenover me zit een 3-personig gezin. Duidelijk toerist. De moeder zit links, zij draagt een slap t-shirt en sportschoenen. De vader zit in het midden, hij heeft een wat ouderwetse bril en draagt zowaar sokken in zijn wandelsandalen. Beiden staren ze met enige melancholie voor zich uit. Ze lijken niet alleen een beetje triest, maar ook erg goeiig, en als ik eerlijk moet toegeven ook een beetje dom. Maar wel heel lief.

Toeristen

De zoon zit naast de vader. De appel valt niet ver van de boom. Iets in de combinatie tussen vader en moeder heeft ervoor gezorgd dat de zoon gloedoranje haar heeft, dat geinig onder zijn, in zijn thuisland mogelijk hippe, zwarte hoed uit krult.

Ze zwijgen.

Dat is jammer, want ik ben benieuwd waar ze vandaan komen. Dat ze Germaans zijn, is duidelijk. Hoe langer je in een Latijns land woont, hoe belachelijker Germaanse toeristen lijken. Niet alleen steken ze met hun stevige bottenstelsel al kop en schouder boven de frêle Fransen uit – nee, alsof ze van nature niet al robuust genoeg zijn kleden ze zich ook nog eens als ware ze met een levensriskerende expeditie over de noordpool bezig zijn: windjacks, trekkingschoenen, rugzakken met heel veel klepjes.. Waar zouden ze toch bang voor zijn, die flinke Germanen? Heel onnodig allemaal.

Dan plots wordt er omgeroepen dat de metro wegens werkzaamheden een halte over gaat slaan. In het Frans.

De familie luistert, maar verstaat natuurlijk niks. Grote vraagtekens zweven boven hun hoofden. Ik vraag me af of ik ze niet te hulp moet schieten, maar ik weet a) niet welke taal ze spreken en b) niet of ze überhaupt wel op Châtelet willen overstappen. En c) misschien zitten ze wel helemaal niet te wachten op een betweterige import-Parisienne. Ik blijf dus stil. En zij beginnen te praten. Het is een vriendelijk mompelen dat ik niet direct kan plaatsen. Wales? Denemarken? Ah nee, een soort Duits.

Ze staan op, net iets voor Châtelet. Door de ramen van de deur zien ze hoe de metro het half-verlichte station voorbij sjeest. Lichtelijk verbijsterd kijken ze elkaar aan. En dan opeens valt het hun op dat Châtelet is doorgekruist in het metroschema, en verrek!, er is ook een sticker met een melding op de deuren geplakt. Ze lachen. De metro zoeft verder.

Zoon haalt zijn smartphone tevoorschijn. Hij laat zijn vader het schermpje zien: “Jussieu.. Bastille..” herken ik tussen zijn leuke, onverstaanbare Duits. Hij heeft al een B-route gevonden.

Met die familie komt het wel goed, denk ik, en ik gun het ze van harte.

4 gedachtes over “Toeristen

  1. Même s’ils sont effectivement reconnaissables à leur accoutrement, j’ai plaisir à voir la capitale française envahie par les Allemands bien plus pacifiquement qu’il y a tout juste 70 ans… Un des charmes de Paris en été, d’une certaine manière !
    Ca a du bon, l’Europe 🙂

    Like

  2. Ik zag een lange tijd geleden een Nederlands stel in de metro van Barcelona worstelen met een plattegrond en discuseren of het nou “hier” was of “daar” en toen beging ik de fout om, ongevraagd, mijn hulp aan te bieden. “Kan ik u misschien helpen; ik woon in Barcelona”, waarop “super Nederlands” werd geantwoord “Als we hulp nodig hebben, dan vragen wij dat wel”.
    Voor mij dus de allerlaatste keer dat ik ongevraagd mijn hulp aan bied, zeker aan Nederlanders.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s