Serieuze zaken, serieuze mensen

Elk volk heeft wel wat. Niet dat ik er plezier in beleef om de negatieve kanten van de Parijzenaars te belichten, maar ik moet toch maar eens noemen dat de Fransman over het algemeen slecht om zichzelf kan lachen. Want hij neemt de dingen in het leven over het algemeen zeer serieus, en dus ook met zichzelf valt er niet te spotten.

Foutje toegeven? Nee hoor.
Kritiekje geven? Egootje gekrenkt.
Oreert ie eindeloos door alsof hij de absolute wijsheid heeft gevonden? O wee je gebeente hem in de rede te vallen.

Als je al een tijdje in Parijs zit, denk je dat dit normaal is. Maar pas op een buitenlandse reis, of in contact met collega’s die van verre komen merk je: wat een ontspannend gesprek! Ik ben helemaal niet bang om een domme opmerking te maken! Want als er een fout is, dan lach je erom, en is de spanning weg. Blunder vergeten.

Parijs daarentegen, is geen stad voor foutenmakende sukkels. Al zodra je iemand ontmoet word je als eerst kritisch van kop tot teen gescand. De Parijzenaar gaat op die manier na of je wel een waardige gesprekspartner bent, enkel oordelend op hoe je erbij staat. En dan moet het gesprek nog beginnen.

Parijzenaar in de zon

Het gesprek is al snel een voortzetting van een toets aan… ja waaraan? Of je wel een serieus te nemen iemand bent. De Fransman is sinds de basisschool getraind een kritisch denkend mens te worden en past dit dan ook in elk aspect van het dagelijks leven toe. En hoewel ik een en al voor zelfstandig nadenken ben, zou ik de Parijzenaar soms graag de suggestie willen doen die kritiekknobbel even uit te schakelen en even hartelijk te lachen om surrealistische situaties die ontstaan door onbelangrijke onderwerpen te serieus te nemen.

Deze bijvoorbeeld:

In een restaurant bestel ik een versgeperst perensapje. De persoon tegenover mij bestelt een versgeperst wortelsapje. We wachten, een kwartier.

Dan komt de serveerster terug met twee glazen, beiden gevuld met vloeibare oranje inhoud. Omdat ik niet bekend ben met oranje peren, maak ik de opmerking:

“Pardon mevrouw, ik had een perensap besteld.”

Reactie: “Dit is een perensap, mevrouw.”

Ik (zeer verbaasd, lachend): “Het is oranje. En peren zijn.. niet oranje.”

Serveerster (bloedserieus): “Nee, maar ik beloof u, het is echt perensap, de kok heeft het net zo gecentrifugeerd. Proeft u maar als u me niet gelooft. Ik kom zo bij u terug.” Weg is ze.

Ik proef de sap. Roep de serveerster terug.

Ik: “Goed, er zit inderdaad peer in. Maar ook wortel. Het is een wortel-perensap, welbeschouwd. Eigenlijk een best lekkere combinatie, daar niet van.”

Serveerster: “Wilt u het terug brengen? Ik kan het zo terugbrengen hoor. Maar dan moet u natuurlijk wel weer eventjes vijf minuten (= 15 minuten) wachten.” Ze kijkt me ongeduldig en verwachtingsvol aan.

Nu weet ik dat ik als ware Parisienne op bekoelde toon moet zeggen: “Ik bestelde perensap dus gaat u maar terug met uw oranje nep-perendrankje! Ik wacht wel vijf minuten, of tot het eind van de middag, want dat laatste komt meer overeen met de snelheid van uw service!”

Maar ik heb dorst, we zitten al veel te lang te wachten, ik heb geen zin mijn metgezel langer te laten wachten, en toevallig twijfelde ik -wat de serveerster niet hoort te weten- tussen een peren en een wortelsap. Daarnaast voorspel ik dat de kok en serveerster bij een herbestelling zullen samenzweren om het sapje dan nòg langzamer klaar te maken. Dus zeg ik: “laat maar zitten hoor, het is best lekker”.

Wat natuurlijk een afgang is, een gebrek aan karakter toont. Maar sinds wanneer is een discussie of iets peer of wortel is een principiële kwestie? Ik wil alleen maar even relaxed een drankje drinken, merde !

En zo zit het dagelijks leventje vol kleine gevechtjes waarmee de eer in stand moet worden gehouden. Liever op een krampachtige manier aan je trots vasthouden, dan die even te laten gaan en je zwakke – maar ook sympathieke – kant te laten zien.

Het is dus een goede zaak om af en toe even op vakantie te gaan om waar te nemen dat mensen in andere omgeving meer vergevingsgezind zijn en makkelijker om het een en ander kunnen lachen. Het probleem is echter dat ik niet het idee heb dat Parijzenaars diezelfde waarneming beleven. Meestal blijven ze in eigen land en hun vakantie in de streek bevestigt dan over het algemeen hun idee van superioriteit. Wel ken ik Parijzenaars die de jovialiteit van Nederlanders waarderen, en mensen elders inderdaad goedlachs vinden. In sommige gevallen geven ze zelfs toe dat de omgang in eigen stad niet bepaald vriendelijk is.

Maar terug op eigen terrein is het toch lastig deze goede buitenlandse eigenschappen te verspreiden. Want je wilt natuurlijk niet de eerste vriendelijke sukkel zijn die over zich heen laat lopen en gaat lachen om dingen die andere Parijzenaars niet grappig vinden.

Daarom, beste Nederlanders, spread the habit: blijf vooral hartelijk om uzelf lachen. Ook al vindt een Parijzenaar u een beetje gek, stiekem kunnen ze best jaloers zijn om zo ontspannen in het leven te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s