Confrontatie, sensatie!

Vraag iemand om de typische Nederlander te beschrijven en men zegt: direct.

Echter, na een ontmoeting met een Française zei een Nederlandse vriendin ooit tegen me: ‘Heel typisch Frans was ze, zo héél direct!’

En ze was niet de enige die ik die opmerking heb horen maken. Is dat dan een eigenschap die de Fransen in gemeen hebben met de Nederlanders? Ik hoor immers ook vaak: ‘Ze zijn maar kronkelig, die Fransen, je weet maar nooit hoe het echt zit.’

Maar hoe zit het dan wel? Daar heb ik nu zo’n beetje mijn conclusie over getrokken.

Waarom een Nederlander direct is:

Een Nederlander zegt wat ie denkt omdat ie denkt dat eerlijk zijn een goed idee is. Het maakt de communicatie immers efficiënter. Verder denkt de Nederlander bij het uitspreken van een eerlijke zin niet per sé veel na over de consequenties: of het hard aan komt bij de ontvanger, of dat daarbij zijn reputatie op het spel staat… Nee, hij denkt iets dus hij zegt het – waarom zou er meer zijn dan dat. Wij ‘Ollanders zijn lekker simpel, toch?

Waarom een Fransman “direct” is:

Een Fransman daarentegen zegt graag waar het op staat voor het effect, dat is: een confrontatie aan te gaan. Fransen koesteren het idee om met verve voor hun mening uit te komen. En die geven ze, net zoals Nederlanders, vaak gevraagd en ongevraagd. (Vooral ongevraagd.) Mààr: Als je dus een Parijzenaar wat venijnige Franse woorden hoort spuwen, dan is het niet zo maar een mededeling van zijn mening. Hij bedoelt er meer mee. Het zegt namelijk:

  1. Ik bevind me momenteel in de hiërarchische/contextuele positie om dit te kunnen zeggen.
  2. Dit is dus een mooie gelegenheid je op je plaats te zetten.
  3. Ik ga een discussie aan! Ha! Kom maar op met je verweer!

Wat de Fransman daadwerkelijk met zijn confrontatie bedoelt, is alsnog moeilijk te achterhalen (als er überhaupt al een reden is). Wat er wel altijd wordt verwacht, is een tegenreactie. Anders is de confrontatie immers zinloos. Het oneens zijn wordt veel meer in het vaandel gedragen dan bepaalde ideeën die simpele zielen waarderen, zoals “samenwerking” of “service”.

Vuurspuwer spuwt zijn mening

Zelf kom ik daar als vreemdeling nog niet helemaal in mee. Steeds vaker vraag ik me af wat ik met mijn naar harmonie zoekende, conflictvermijdende persoonlijkheid hier met die gretige ruziemakers aan moet. In plaats van een tegenaanval val ik nogal eens in verbijstering van hun gekke gedrag en daar zijn die Fransen dan op hun beurt in het geheel niet blij mee.

Dit levert zoal de volgende situaties op:

1. Agressieve patstelling
Ik: Geeft een mededeling, bijvoorbeeld “het zit zo”.
Fransman: Is het er niet mee eens! Het zit immers zus!
Ik: Bedenkt dat daar eigenlijk wel wat in zit, de ene mening sluit de andere niet uit.
Fransman: Maar het zit zus! Het zit zus!
Ik: Jahaa, maar ook een beetje zo. Uiteindelijk verschillende meningen niet eens zozeer, hoor.
Fransman: Nee, het zit zus! Want het zit echt zus!
Ik: … (wordt moedeloos)

2.  Escalerende wederkerige verbijstering
Fransman in een in principe service-verlenende functie: weigert service te verlenen.
Ik: Probeert rationeel uit te leggen wat er aan de hand is en waarom de service moet worden verleend.
F: Weigert.
I: Verbijsterd dat iemand die tewerk is gesteld om X te doen precies X weigert. Kan geen logische redenering voor deze houding bedenken en staart de Fransman aan alsof ie een buitenaars wezen is.
F: Begrijpt reactie van zijn klant niet. Kijkt deze aan alsof het een buitenaard wezen is. Is intens beledigd.

3. Luchtkastelenargumentatie
Fransman: heeft zelf nooit zo over een issue nagedacht (komt voor), maar kan er natuurlijk niet voor uitkomen dat ie niet bijster veel van het onderwerp af weet. Verkondigt dus een mening uit een krantje of van een key figure die in zijn straatje past.
Ik: Ziet geen hout in die argumentatie, geeft redenen.
F: Nee hoor, dat zie je verkeerd. Ik begrijp je punt wel, maar je ziet het verkeerd. Herhaalt mening. Kijkt gesprekspartner triomfantelijk aan.
I: Denkt: pretentieuze sukkel.

Of andersom…

4. Argumentatieinflatie
Fransman: lanceert een debat over onderwerp X met een felle mening.
Ik: weet niets van onderwerp X af. Zegt dat het best zo kan zijn maar er het fijne niet van weet.
Fransman: ??? Grote teleurstelling en verbijstering. Weet nu niet waar ie over moet praten. Argument heeft plots immers geen enkele waarde meer.

U begrijpt dat het weleens lastig kan zijn om iets voor elkaar te krijgen in dit land. En waarom beslissingen in de politiek maar moeizaam worden genomen. Links zal nooit toegeven dat rechts ergens wel een punt heeft, en andersom zal rechts uit principe links nooit als rationeel competent beschouwen.

Hoewel Franse discussies soms van het mooiste soort zijn, zijn ze in de ogen van een Hollandertje als ik nogal eens weinig oplossingsgericht en onnodig vermoeiend. En zo verlang ik wel eens naar een discussie waarin de argumenten de argumenten zijn, en het doel is om het ergens over eens te worden. Zonder drama, zonder pretentie. O, wat lijkt me dat heerlijk.

(Totdat ik de trein neem naar Nederland en twee kaaskoppen als machines over een hypotheek hoor praten, dan beseft men dat alles een keerzijde heeft.)

Maar wilt u in Parijs überhaupt serieus genomen worden, dan kan men niet anders dan even dramatische herrie te maken, ook al heeft dit drama an sich weinig nut. Goed voor de ontwikkeling van assertieve en expressieve vaardigheden, zullen we maar zeggen.

5 gedachtes over “Confrontatie, sensatie!

  1. Wat ben je toch een messcherpe observator, geweldige stukjes, veel herkenning en veel pret, thnx.

    Qua confrontatie, maar dan letterlijk: valt jou ook op dat Parijzenaars te voet zelden netjes rechts houden (behalve op de roltrap dan, wat wij NL’ers weer niet doen). Ik heb op straat meer dan gemiddeld bijna-botsingen. Ze zijn overal, links, rechts en in het midden, niet alleen die eeuwig steppende kinderen en niet alleen smartphone-accro´s.

    Like

    1. Dank Yvonne!

      En ja, ik bots ook best eens tegen andere mensen aan, heel frustrerend! Hiervan wordt je alleen nog maar meer een ongeduldige grumpy Parisienne. Echter weet ik het altijd simpelweg aan de hoeveelheid mensen, niet zozeer aan hun chaotische manier van wandelen. Ik zal er eens op letten 😉

      Like

  2. Klein tipje: behoud ten aller tijden je accent(tje). Dan kan je van twee walletjes eten! Direct op z’n Frans, en direct op z’n Hollands. Deuren gaan open, wangetjes worden rood en beslissingen worden genomen. Jij bent toch die rare Hollander (althans, zo zien Fransen mij vaak) dus je komt met veel meer weg dan de Fransen! Stukje over de culturele verschillen: http://walterdresscher.eu/de-lessen-van-parijs/

    Like

  3. weereens een schitterend verhaal, reuze geestig! In NL is het woord “competentie” erg in; je ontwikkeld essentiele competenties op je werk en in het leven.Zo zou ik als nuchtere Hollander het ws opvatten, deze Fraanse competentie competentie maar aanleren zodat je mee kan doen in hun futiele spel

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s