Zich gedragen als een p’tit Napoléon

De Fransen mogen dan gemiddeld van geringe lengte zijn, hun ideeën zijn Groots en reiken tot de hemel, of in ieder geval veel verder dan de kruinen van de lange Nederlanders. Dus onderschat ze niet.

Denkt u nu “krijg nou wat?”, u bent in elk geval gewaarschuwd mocht u ooit met Fransen komen te samenwerken. Want al naar gelang mijn ervaringen is er nogal wat verschil tussen de visie en de organisatie van het werk, en de visie op de organisatie van het werk als wij het kleine Nederland (hoewel niet nederig) vergelijken met het land van de Zonnekoning en Napoléon.

Kroonluchter en fresco

Want zo denkt een Nederlander in mijn herinnering:

Moet er iets gedaan worden? Men make een plan: men bespreekt, overlegt, vergadert een doel bij elkaar welke wordt bereikt door een democratisch consensus. Vervolgens wordt dit plan onderverdeeld in diverse taken, welke worden verdeeld via een taakverdeling, wat dan weer resulteert in een planning volgens een bepaalde methodologie en uiteindelijk een rechtvaardige, harde afspraak. En dan doet iedereen wat er is afgesproken en is iedereen gelukkig. En kan ook nog op tijd naar huis, want er is ook nog de familie en men dineert om zes uur.

En zo gaat het bij de Parijzenaars:

Er heeft iemand een Visie. Iets hemels groots. Een utopie maar dan in het realiseerbaar. En de persoon in wie deze gedachte is opgekomen ziet het als zijn Missie om de aarde te verrijken met deze geweldige Idee. Eigenlijk zijn de anderen sukkels dat ze nog niet eerder op dit miraculeuze iets zijn gekomen. Maar het is dus de taak deze kleindenkenden het licht te doen zien. Bovendien heeft men die minkukels ook nog nodig voor de uitvoering van het Plan, want helemaal alleen komt men er toegegeven ook niet.

Dus gaat men onwetenden de taak verkopen met een idee over Hoe Het Zou Moeten Zijn, opdat de onwetenden bezield raken door het Doel.

Klinkt dit vaag, melodramatisch of megalomaan? Als voorbeeld op werk kan ik geven dat een Franse collega niet onder de indruk was van een zeer goed uitgewerkt Duits plan en deze afketste met: “Alles klopt, maar het inspireert me niet. Ik zou geen zin hebben om hieraan mee te werken.”

Een plan moet dus inspireren.

Lukt het niet om te Inspireren, dan komt men nergens. Mails worden niet beantwoord, fouten worden gemaakt, deadlines worden gepasseerd, afspraken vergeten. Welbeschouwd word je in het geheel niet gerespecteerd. Het onvermogen om een groots discours te kunnen houden leidt dus al snel tot grote frustratie. (Waarvan akte.)

Slaat het verhaal wél aan, dan werkt men zich te pletter om dichter bij de hemel te komen. Hoe precies is me nog altijd niet duidelijk, van een methodologie lijkt niet echt sprake te zijn. Of nee, eigenlijk denk ik dat er wel een bepaalde logica in zit, die voor hen vanzelfsprekend is maar voor mij totaal onzichtbaar. Het helpt in elk geval om flink de druk op te voeren, te zeggen dat het huidige resultaat van een penibel mager niveau is en dat het eigenlijk gisteren al fantastisch had moeten zijn, opdat men nog meer presteert. Iedereen werkt dus als een ongeleid projectiel, maar dan wel een projectiel met passie (of met angst voor de Leider).

Het plan, dat niet heel precies is uitgewerkt, kan in theorie falen. Maar als het slaagt, dan slaagt het groots. En ziet de Leider zich gesterkt in zijn Ideeën, waardoor hij er weer een paar nieuwe kan lanceren.

Om deze grootspraak concreet te maken: als hobby zing ik in een koor, dat uit 150 man bestaat. Er is ook een bijbehorend amateur-orkest dat in zijn gebruikelijke samenstelling iets te klein is naar de smaak van de dirigent. Dus voor een concert worden alle mogelijke instrumentalisten ingehuurd, opdat de pauken, blazers contrabassen en harp weldadig mogen klinken. Vervolgens kan een performance van zo’n 300 man niet een publiek hebben dat kleiner is dan het aantal artiesten. Een bescheiden podium is te klein voor 300 artiesten. Dus moeten de concerten noodzakelijkerwijs op een toplocatie plaatsvinden en moet men als een idioot kaartjes zien te verkopen, want een zaal van 1000 man krijg je niet vol om alleen je ouders en vrienden uit te nodigen. En omdat er Dit Alles van afhangt, moet er als een gek worden gerepeteerd, van direct na werk tot laat ’s avonds, in het weekend en op vrijdagavond, soms wel 8 uur lang, tot de stembanden dusdanig zijn uitgeput op het moment dat de finale acte de présence wordt verwacht. En o ja, alles moet natuurlijk ook nog uit het hoofd.

Maar des avonds van het concert staat men daar dan wel, in een enorme aanwezigheid van iedereen, en maakt men dan iets Magisch mee. Daar zou je met een uurtje repetitie per week niet zijn gekomen.

En omdat het een werkelijk fantastische ervaring is, verkeert iedereen na afloop in een euforische stemming. En dan vooral de dirigent: “Deze avond is er iets prachtigs neergezet! Het publiek was uitzinnig! We zijn overladen met complimenten! Zegt alles voort, zodat we volgende keer met vierhonderd man kunnen zingen en talrijke concerten kunnen geven!”

Daar ga je dan weer. Had ik al gezegd dat het leven in Parijs best wel intensief kan zijn?

En toch, hoewel sommige van mijn ervaringen in Nederland ondenkbaar zijn en de leider (op zich al een beladen woord) al snel als iemand grootheidswaan zou worden beschouwd, vind ik dat pure non-pragmatisme ergens wel wat hebben – de intentie is soms zeer mooi. Maar je kunt maar beter een welwillende leider boven je hebben. Ik heb het te doen met de Fransen die onder de Lodewijks en Napoleons leefden.

Een gedachte over “Zich gedragen als een p’tit Napoléon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s