Thalys

Mijn plek is aan het gangpad. Op de stoel naast mij is nog niemand neergestreken, maar dat gaat niet lang meer duren want een onzichtbaar iemand gooit van achteren verschillende objecten een voor een op de zitting van de stoel: een minilaptopje, een boterhamzakje met bruine boterhammen en mandarijntjes… mijn buurman is dus Nederlander.

En even later zie ik die buurman die zich in zijn stoelnummer had vergist, onmiskenbaar een Nederlander inderdaad: een licht geruit overhemd, een kortgeknipte, nuchtere kop. Zijn mondhoeken lijken niet tegen de zwaartekracht bestendig te zijn. Zodra we rijden slaat hij zijn uiterst kleine laptopje open en begint hij te tikken.

Sneeuw vanuit de trein

Beste Teun en Rita, …” De eerste alinea bevat een vergelijking van het jaar 2013 met de kleur grijs, een kleur even serieus als de man zelf en ik moet denken: typisch, alleen een Nederlander kan een persoonlijke eindejaarsbrief schrijven met een passie als ware het een beleidsnota. De mondhoeken staan nog even ver omlaag, de activiteit gaat gepaard met een vermoeid zuchten. Verder bevat de brief nog meer heel Nederlandse namen: Truus, Gerrit.. Ik was alweer bijna vergeten dat ze bestonden.

Dan besef ik opeens dat het niet heel discreet is om zo te lezen uit een persoonlijke brief in de maak, ook al bevindt deze zich nu eenmaal pal in mijn gezichtsveld. Daarop pak ik mijn speciaal voor de gelegenheid aangeschafte Paris Match, en doe alsof ik diep door dit tijdschrift gefascineerd ben. Even erna val ik in een slaapje.

Deze wordt bruut beëindigd door een Engelse Problemenzoeker die in Brussel is ingestapt en blijkbaar de stoel achter me heeft gereserveerd. Een paar Aziaten hadden zijn stoel ingepikt en dat hadden ze beter niet kunnen doen.

THAT WAS MY SEAT, MADAM!! CAN I ASK YOU WHY YOU TOOK MY SEAT?! I MADE A RESERVATION FOR THIS SEAT!
– “But sir we are leaving! It is not a problem!” brengt het Aziatische meisje er tegen in.

OF COURSE IT IS A PROBLEM! YOU JUST STOLE MY SEAT! I PAYED FOR THIS SEAT! DO YOU HEAR ME, I PAYED FOR IT! YOU SHOULDN’T HAVE BEEN SITTING HERE AT ALL!
– “Yes sir, but …
NO “YES BUT”, DIDN’T YOU HEAR ME: I. PAYED. FOR. THIS. SEAT!!!

Et cetera. (Dit is een beknopte samenvatting, in werkelijkheid gaat dit nog een tijdje door zonder dat de discussie in een bepaalde conclusie eindigt.) De Aziaten gaan uiteindelijk maar weg en een lief, gezet mensje met oost-europees accent hoor ik zeggen “Unfortunately my seat is next to you” en ze verontschuldigt zich namens de probleemzoeker aan de Aziaten.

WHY ARE YOU APOLOGISING?! YOU’RE NOT APOLOGISING ON MY BEHALF! YOU DON’T WANT TO SIT NEXT TO ME DO YOU! YOU SHOULD BE APOLOGISING FOR YOURSELF!

Daar raakt de Problemenzoeker bij mij een grens; het vrouwtje probeerde juist vrede te brengen en deed juist werkelijk niets fout, dus ik draai me om om te zeggen “That’s really not her fault sir!

Waarop de buurman met lage mondhoeken op zijn beurt ingrijpt: hij legt me in zijn beste Frans uit (zeker mijn Paris Match gezien) dat ik maar beter niet te veel erop in kan gaan, want bij deze Problemenzoeker kun je je gelijk niet halen. Ik moet toegeven dat hij daar waarschijnlijk gelijk in heeft en ik houd me verder stil.

Het blijkt dat de Problemenzoeker zich geen beter buurvrouw had kunnen wensen, want elke nieuwe lancering van een volgende verontwaardiging wordt door de haar gesust met een moederlijk “sssshhh”. De stilte in de coupé lijkt wedergekeerd.

De brief op de computer naast me is intussen een stuk langer en ik betrap me erop dat ik iets lees over een hartstilstand. (Omdat ie nu toch denkt dat ik Française ben is alle gêne immers weg.) Misschien moest ik toch maar niet zo snel geïrriteerd raken door zijn zuchten en steunen, deze man heeft een zwaar jaar achter de rug.

Dan plots valt er iets op mijn hoofd en zie ik niets meer.

Het blijkt de jas van mijn buurman die uit het bagagerek boven is gevallen. De buurman verontschuldigt zich – in het Frans dus – ik leg de jas weer terug in het rek boven me.

De buurman moet vervolgens gniffelen, en zegt dan tegen me – in best wel goed Frans – : “Ik ben blij dat ie niet op het hoofd van de man achter ons is gevallen!” Ik antwoord dat de vrede in dat geval ver zou zijn te zoeken, hopend dat hij geen Nederlands accent bij me herkent. Om dit risico te beperken maak ik er geen onnodig woord aan vuil.

De buurman is er echter nog niet overheen, hij giechelt verder. De val van zijn jas op mijn hoofd moet er best wel hilarisch uit hebben gezien. Of hij vindt zijn opmerking enorm geestig. Duidelijk beseffend dat het te lang duurt probeert hij zich in te houden, maar blijft tevergeefs doorschudden, gierend van de lol.

Ze lijken soms wat stug, maar kunnen best sympathiek zijn, die Nederlanders.

4 gedachtes over “Thalys

  1. Such a funny little tale! :)) Thanks for sharing! I started laughing from the first lines, but the ending was hilarious. Too bad the jacket didin`t fall on the grumpy man`s head though! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s