Parijs door de ogen van…

Het grappige van Parijs is dat, afhankelijk met welke bevolkingsgroep je erover praat, het lijkt of je het over een totaal andere stad hebt. Hier dus mijn samenvatting over de mening over Parijs door de ogen van…

# 1: … Amerikanen

Toen ik net in Parijs was en niet veel te doen had en niet veel mensen kende ben ik eens naar een Amerikaanse poëzie-avond geweest. Deze avond bracht mensen, Amerikanen dus, bijeen die speciaal naar Parijs waren gekomen om poëzie te schrijven in Parijs.

Want Parijs heeft iets wat de Verenigde Staten blijkbaar niet heeft, althans niet voor poëten. Dat ze al jaren poëtische teksten in het Amerikaans schrijven en geen woord Frans enigszins herkenbaar als Frans kunnen uitspreken, doet er niet toe. Dat heeft een Amerikaan niet nodig om inspiratie te krijgen. Af en toe een glimp opvangen van die gekke Fransozen voldoet. Zo hoorde ik een vrouw met groot enthousiasme kirren I really heard someone saying ooh la la !!” En daar kon ze dan ongetwijfeld weer een eind mee verder.

Voor de rest kan ik er ook niet veel zinnigs over zeggen, want Amerikanen blijven voornamelijk onder Amerikanen. Mijn gok is dat hun geluk in Parijs afhangt van het feit of ze al dan niet in Parijs zijn voor professionele redenen: ik kan me voorstellen dat de Franse arbeidsethos ietwat kan afdoen aan het romantische decorum van Parijs. De echt gelukkige Amerikanen in Parijs acht ik de gepensioneerden en zij die kunnen leven van hun poëzie, geschreven in het quartier Saint Germain, bien sûr.

#2: … Europeanen

De Fransen hebben over het algemeen niet een heel sympathieke reputatie in de omringende landen. Parijs is je ding, of juist niet. Waar bij Nederlanders waarbij het buitenland trekt zich al snel oriënteren op Londen of de andere kant van de oceaan, vinden andere Europeanen in Parijs hun soortgenoten: het niche gezelschap van de francofielen. Europese francofielen zijn wat minder openlijk idolaat over de lichtstad en doet misschien iets meer z’n best om te integreren en beheerst over het algemeen de Franse taal. De francofiele Europeaan geeft weleens openlijk toe dat Parijs een mens een punthoofd kan bezorgen, maar als de Europeaan zich op een terrasje zetelt met een petit café herinnert hij zich waarvoor hij ook alweer is gekomen.

#3: … Expatriés

Voor geëxpatrieerden moet Parijs een frustrerende stad zijn. Als je al geen affiniteit hebt met de Franse cultuur en geen zin hebt om de Franse taal te leren, moet de beleving van de stad sterk overeenkomen met die van de provincialen. Zie dus verder hieronder.

# 4: … Provincialen

Fransen uit de provincie (het maakt niet uit waar je vandaan komt, als je niet uit Parijs komt behoor je tot de provinciaux) hebben een haat-liefde verhouding met Parijs. De meesten die ik heb gesproken wonen hier alleen maar omdat er elders in Frankrijk geen werk is. Sommigen weten nog te genieten van het enorme culturele aanbod dat Parijs biedt, anderen vinden het alleen maar te druk. Maar waar ze het allen over eens zijn: ze hebben een hekel aan Parijzenaren – les vrais Parisiens. Die zijn namelijk onbeschoft, altijd gehaast (provincialen doen de dingen graag op hun gemakje) en bovenal arrogant: onnodig te zeggen dat Parijzenaren diep neerkijken op provincialen.

Een ware provinciaal vertrekt daarom zodra het kan het liefst weer richting provincie, waar het salaris lager is maar hij zich tenminste een huis met tuintje kan bekostigen. Of in ieder geval een rustig leven kan leiden.

# 5: … Parijzenaren

Ik sprak laatst met een Parisienne die verzuchtte dat ze zo graag Parijs door de ogen van een toerist zou willen zien. Want ze ziet de schoonheid niet, ze weet niet beter dan dat de stad er zo uitziet als Parijs, ze ziet eigenlijk alleen maar de nadelen: de drukte in de metro, de kleine appartementen, de hoge prijzen, de toeristen die overal in de weg lopen…

Wat een shitleven hebben die mensen, moest ik opeens medelijdend denken: wonen in de mooiste stad van de wereld en daar niet van kunnen genieten. En tegelijkertijd zo blasé zijn zodat overal waar ze elders komen het eigenlijk alleen maar lelijker is. Of niks is te doen is. Of mensen praten met een accent dat niet is aan te horen.

Ik heb soms het idee dat het in Parijs beter is een buitenlander te zijn (die Frans spreekt) dan een provinciaal. Waar provincialen je ontmoedigen met Parijzenaren te integreren, want alle sympa mensen komen uit de provincie, daar zijn Parijzenaren over het algemeen gevleid dat je voor hun stad hebt gekozen en vertellen ze je graag over hun favoriete plekjes. Toen ik eenmaal een beetje gesettled was hier met baan en wel, is mij meerdere malen als een soort van compliment toevertrouwd: “Je bent nu een Parisienne”. En daar kun je maar beter trots op zijn.

3 gedachtes over “Parijs door de ogen van…

  1. Hoi,

    Mening van een provenciaal. Vaak gaat een provenciaal naar Parijs om er te werken omdat er geen werk te vinden in zijn eigen gebied.
    Als provenciaal daar niet moeten, gaan zij er niet. Veel Fransen zijn nog nooit naar Parijs geweest.

    Jep, ik was vergeten te zeggen dat ik Française ben die in Nederland woont :).

    Elise.

    Like

  2. Hi Elise, dank voor je reactie. Ik heb me in het begin erg verbaasd over de tegenstellingen tussen Parijs en “de province”. Zoals je in Nederland ongetwijfeld hebt gezien, is Amsterdam nooit echt ver en zijn de tegenstellingen minder groot!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s