Verplichte nonchalante elegantie

Sinds ik een klein meisje was, heb ik gehouden van het dragen van jurkjes. Toen ik een jaar of zes was en mijn moeder me een keer naar school bracht en voor de verandering een tuinbroekje bij me had aangetrokken dacht ik: dit gaat niet. Ik liep terug naar huis, belde aan en mijn moeder was verbijsterd toen haar dochtertje bleek te vragen of ze zich als-je-blieft mocht omkleden. Niet veel later was ik terug op school in een van mijn vertrouwde tenues.

Deze voorliefde werd verdrukt op de middelbare school en tijdens mijn studie, waar spijkerbroek en gympen het uniform waren. Maar in Parijs voelde ik me altijd in mijn element als ik een jurk kon aantrekken zonder uit te leggen dat het niet voor een feestje is, maar gewoon, omdat dit nu eenmaal is wat ik graag draag. En waar in Nederland een jurkje uitzondering is, zo zijn mijn jurkjes in Parijs nothing: je kunt vrouwen blijven tellen waarbij je je afvraagt: hoe krijgen zie die outfit bij elkaar, zo mooi. En zonder dat het ooit “te veel” lijkt.

Over het algemeen bewonder ik dit allemaal graag en neem ik af en toe graag “inspiratie” (= schaamteloos kopiëren) uit de stijl van de Parisiennes. Echter merkte ik laatst dat mijn kijk op kleding toch enigszins is verdraaid sinds in in Parijs woon. Het dilemma was: op reis naar Schotland met alleen handbagage. Wat is daar het dilemma aan? Welnu, ik moest voorbereid zijn op kou, wind en lange wandelingen in de modder terwijl in Parijs net de lente begon en de stemming frivool was. En omdat ik geen bagageruimte had voor een “outdoor” outfit (outdoor tussen aanhalingstekens want stoere, goede buitenkleding heb ik uiteraard niet), moest ik in mijn slechtweer-look naar het vliegveld, en daarna terug.

En wat is daar dan zo erg aan? Dit: in mijn weerbarstige parka, vale jeans en vormeloze laarzen had ik de behoefte om op mijn voorhoofd te schrijven: ZO KLEED IK ME NORMAAL GESPROKEN DUS NIET HOOR! En verbeeldde me dat iedereen me aankeek alsof ik recht van de noordpool kwam.

Wat een gène, en dat voor een reisje van anderhalf uur in het openbaar vervoer! Is uiterlijk vertoon dan opeens zo belangrijk voor me geworden?

Dit riep dan weer de vraag bij me op: voor wie kleed ik me eigenlijk? Ik dacht voornamelijk om mezelf een plezier te doen, maar waarom kleed ik me dan met meer aandacht sinds ik in Parijs woon?

Een tijdje geleden had ik een vriendje (Parijzenaar) die de gewoonte had om elke outfit van me van boven naar beneden te bestuderen om vervolgens de conclusie te trekken: “c’est joli“. (Over het algemeen was ie wel tevreden, de enige uitzondering was toen ik bovengenoemde parka aanhad en vroeg wat een verschrikkelijk protestant iets ik in hemelsnaam had aangetrokken.) Toen ik een keer terugwierp dat het wel goed is met die recensies elke keer, antwoordde hij: “Maar je ziet er leuk uit, het zou toch zonde zijn er niets van te zeggen?”

En daar had ie wel een punt. Ik neem de moeite me te kleden, wilde ik dan liever dat dat nooit werd opgemerkt? Nuchtere Nederlanders, dit is waarschijnlijk een non-probleem voor jullie, maar zou je je moeten kleden om:

a. Comfortabel te zijn
b. Je identiteit te uiten
c. Je op een gepaste manier om de mensen aan je heen te tonen
d. Je lichaam te beschermen tegen de kou?

Ik denk er nog even over na terwijl ik mijn kleding klaar voor morgen…

3 gedachtes over “Verplichte nonchalante elegantie

  1. Haha, what a delicious read! I laughed so hard. I spent the entire evening reading your blog (harder for me with the Dutch, I need to pay attention and sometimes re-read). You capture so well and describe in such a funny and witty way – without hurting the feelings of neither the Dutch, nor those of the French – the differences between these two cultures, that are so visible in pretty much everything: language (as you pointed out in another post), style, gastronomy and the list could go on.That is why I love Europe so much: it`s such a culturally diverse place, it can match everyone`s taste!

    Like

  2. Hi, thanks for your comment! It’s such a pleasure to find out people are reading your blog and it’s even more precious when they enjoyed reading it 🙂

    I really loved your blog as well – great pictures! – will be happy to follow.

    Like

  3. Wat een leuk stuk zeg! “In Parijs voelde ik me altijd in mijn element als ik een jurk kon aantrekken zonder uit te leggen dat het niet voor een feestje is, maar gewoon, omdat dit nu eenmaal is wat ik graag draag.”

    Zo herkenbaar ook 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s