Grande Hollandaise

Ik ben lang. In Nederland gebeurt het wel eens dat je een vrouw van 1.80m tegen komt. Of zelfs langer. Maar in Parijs ben ik de langste vrouw van de wereld. Of ik het wil of niet, ik kan niet onopgemerkt aan de kleine Franse mens voorbij gaan. Het label ‘lange vrouw’ is mij opgeplakt en zolang ik hier blijf wonen zal ik aan mijn lengte herinnerd blijven worden.

Omdat mijn lengte vaak het eerste is waarover men mij aanspreekt, heb ik een standaard blurb van social talk paraat die ik ophoest als het weer zo ver is: “Ja, het is wel handig bij concerten en als je in de metro moet staan als het druk is. Ja, Nederlanders zijn echt het langste volk ter wereld. Ja, iedereen spreekt me er hier over aan. En nee, Parijs is totaal niet geschikt voor lange mensen.”

Verschillende Parijzenaren reageren op verschillende manieren:

De gemiddelde (= korte) Fransman: “Joh, je bent lang zeg! Hoe lang precies?” (Om het lengteverschil tussen mij en hem te kunnen berekenen, ook al wordt deze aftreksom soms niet hardop uitgesproken.)

Franse vrienden, bij het wederzien: “Goh, ik was weer even vergeten hoe lang je ook al weer was!”

De modebewuste Fransman: “Lange vrouwen vind ik heel mooi.” (Wat er schuil gaat achter het lange lichaam, of het hoofd dat zich er op bevindt, is een tweede.)

De lange Française van 1.78m: “Ah eindelijk een meisje dat NOG langer is dan ik!!” (Een langere Française ben ik vooralsnog niet tegen gekomen)

De Fransman die geïnteresseerd is in je maar je lengte niet haalt: totale vermijding van dit onderwerp.

Lang zijn is niet handig, wanneer je in een bar staat met kleine Fransen en je voortdurend voorover moet bukken om hun gesprek te volgen. Ik ben gaan merken dat ik op foto’s automatisch ombuig bij het poseren met andere mensen. Andersom merk ik dat sommige mensen een beetje op hun tenen gaan staan wiebelen als ze naast me staan. (Echt waar.)

Mijn ultieme dagelijkse herinnering aan mijn lengte beleef ik elke ochtend, onder de douche. Omdat er zo weinig ruimte is in het appartement had een architect het ingenieuze idee om een opbergkast boven de douche te plaatsen. Geen petit Français die daarbij kan, maar dankzij het verlaagde plafond kan ik net niet rechtop staan. Als een omgekeerde paraplustok was ik mijn haar, waarbij ik regelmatig mijn hoofd tegen het plafond met afbladderend verf schuur. (Bij het föhnen blaas ik gelukkig de meeste stukjes wit er weer uit.)

Op een feestje raakte ik ooit in gesprek met een boomlange Italiaan die een paar goeie standaardantwoorden had op domme vragen over zijn lengte. Zoals: Iemand vraagt: “Je speelt zeker basketbal?” Je antwoordt: “Jij speelt zeker midgetgolf?”

Maar hoewel de meeste vragen niet erg origineel zijn, komen ze vaak voort uit oprechte verbazing en soms zelfs verwondering, alsof ze een roze kanarie hebben ontdekt. En roze kanaries vallen misschien wel op, maar verder is er best mee te leven.

4 gedachtes over “Grande Hollandaise

  1. J’ai été confrontée à la même chose! Et personne ne veut me croire quand je dis que les Parisiens sont petits… Enfin, être grande à Paris a au moins un avantage: dans le métro, en heure de pointe, ta tête est au dessus de toutes les autres et tu peux respirer… Par contre tu peux voir qui a des pellicules.

    Like

  2. Hèhè c’est clair, merci pour ton commentaire, Sybille !

    C’est frappant : à un petit voyage d’une heure de Bruxelles on se croit géante dans un pays de nains 😉 Cela dit, à Bruxelles on m’a fait pas mal de remarques là-dessus non plus, mais à Paris c’est bien pire !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s