Parijs voor beginners, les #3: De Metro

metrolijn

Het is moeilijk om te verdwalen in Parijs, want welke kant je ook uit loopt, je bent nooit verder dan 5 minuten verwijderd van een metrostation. En vanuit welk metrostation dan ook ben je binnen drie kwartier waar dan ook elders in Parijs.

De metro is altijd te vol, omdat het moeilijk is een sneller transportmethode te vinden. Iedereen neemt dus de metro. Dit op enkele zichzelf te hip voelende snobs na, die de metro te vies, te laag en te onbijzonder vinden en liever op een scooter door de stad zoemen. (Mijn advies: ga nooit op date met een man met scooter. Als je als metro-nemend meisje een gezellige avond wil hebben, tenminste. Mensen die de metro nemen behoren volgens hen sowieso tot een andere kaste – beneden die van de ijdele, onzekere, oppervlakkige man – en ook al ben je mooi, je zult er uiteindelijk toch niet bij horen.)

Niet dat de metro een feest is: het is vies en reizen waarbij je niet wordt aangesproken door een bedelaar of je oren niet worden weggeblazen door accordeonist met karaoke installatie zijn zeldzaam. Daarnaast zijn er dus altijd te veel mensen, waardoor je al snel tegen iemands oksel aan staat, of je je in de bacteriële wolk bevindt van iemand die aan het kuchen is.

De oplossing voor deze ongewenste intimiteiten is de smartphone. Om vooral niemand in de ogen aan te kijken staar je het liefst de hele metrorit gebiologeerd naar je kleine schermpje, luisterend naar je eigen playlist (al dan niet met accordeongeluiden die er doorheen dringen) en kijkend naar je sms-berichten, want internet onder de grond is er immers niet.

Desondanks is het nog altijd lastig om niet in vervelende confrontaties terecht te komen. Als je op de laatste vrije stoel gaat zitten besef je bijvoorbeeld opeens waarom die stoel nog vrij was: de buurman of -vrouw is intens dik, of stinkt, of is niet helemaal goed bij zijn hoofd en begint rare dingen tegen je te zeggen.

(Toen ik een keer in de metro naar mijn muziek luisterde, begon een ietwat excentrieke man tegen me te praten. Omdat het niet per bepaalde uitnodigde tot een interessant gesprek deed ik alsof ik het niet hoorde. Waarop meneer tegen de rest van de metro begon te schreeuwen dat het schandalig was dat mensen niet meer normaal konden praten in de metro. Een tirade volgde over Sarkozy en Hollande en de corruptie in dit land, en dat het vooral allemaal heel erg gesteld was. Niemand wist waar ie moest kijken. Ik ook niet, en ben bij de volgende metrohalte gluiperig in de andere wagon gesneakt. En een ander meisje met mij.)

Al deze onaangename belevingen ten spijt heeft de Parijzenaar toch een bepaalde band met de metro. Een ervaren metroreiziger weet het juiste plekje te kiezen in verschillende metro opstellingen, en creëert daar zijn eigen mini-space. Hij is vertrouwd met de zoemgeluiden van de verschillende treinen en de muzikanten in de gangen bij het overstappen. Bovenal weet hij direct de juiste metrolijnen voor de geest te halen als hij van A naar B moet en daar een accurate tijdsinschatting bij te geven.

Ik ben het aan het leren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s